Feeds:
नोंदी
प्रतिक्रिया

Archive for मार्च, 2012

न्यू जेर्सिच्या समिट अवेन्यू वरील पंधराव्या स्ट्रीटवर बिल्डिंग ६०३ मध्ये दुसऱ्या माळ्यावर जेम्स हा एमिलीची वाट बघत होता. त्यानी सह्व्यांदा एमिलीचा फोन ट्राय केला पण तरी फोन नुसता वाजत होता.आता जेम्स संतापला होता, त्यानी फोन खाडकण आपटला आणि तो सरळ लिविंग रूमच्या खिडकीकडे वळला.बाहेर रस्त्यावर कुठे ऐमिली दिसते का, हे त्यानी बघितलं. संध्याकाळचे ६ वाजले होते, उन्हाळा असल्यामुळे अजून अंधार झाला नव्हता पण लवकरच होणार होता. मागच्या एक तासा पासून तो ऐमिलीचा फोन ट्राय करत होता आणि आता त्याला तिची फार काळजी होत होती. सकाळी कामावर जायच्या आधी त्याचं ऐमिलीचं थोडं वाजलं होतं.तसं नेहमी त्यांचं भांडण होत नाही.आता अल्मोस्ट वर्ष झालं होतं दोघांना एकमेकान सोबत राहून पण जेंव्हा पण वाजायचं तेंव्हा नॉर्मल व्हायला खूप वेळ लागायचा.आणि आजचा दिवस तसाच काहीतरी होता.

जेम्सला ऐमिलीचं ब्रुकलीनमधे जाऊन कूकिंगचे क्लास्सेस घ्याची आयडिया बिलकुल पटली न्हवती. नेहमी तिला घरी परत यायला खूप वेळ व्हायचा आणि कूकिंग असा विषय असतो जो ठरल्याप्रमाणे कधी वेळेत पूर्ण होईल कि नाही याची गेरंटी नसते. जेम्स ऐमिलीला सकाळीच बोलला “तो एरिया चांगला नाही आहे आणि मला तुझं तिथे जाणं आवडत नाही,बंद कर तो क्लास आणि अजून कुठे जाऊन शिकव.खूप अश्या जागा आहेत जिथे तू शिकवू शकते.” तरी पण आज एमिली क्लास घ्यायला गेली आणि त्यामुळे त्याचा पारा फार चढला होता. त्यानी ऐमिलीची फ्रेंड जोनाला फोन लावला, तिनी सांगितलं ऐमिली आताच निघाली आहे आणि पोहचेल.जेम्सनी पुन्हा खिडकीतनं रस्त्यावर डोकावून बघितलं.अजून ऐमिलीचा कुठेही पत्ता नाह्वता. तेवढ्यात त्या स्ट्रीट कॉर्नरवर कोणीतरी सायकलवर येतांना दिसलं. त्यानी कोण आहे बघण्याचा प्रयत्न केला. स्कीन ताईट ब्लैक पैन्ट,त्यावर पिंक जैकेट,डोळ्यांच्या भवती डार्क काजळ, होटांवर स्टील पियरसड रिंग्स आणि कानावर मोठे हेडफोन्स. त्याने लगेच ऐमिलीला ओळखलं आणि तो स्वतःशी पुटपुटला “i knew it”.

खाली जिन्या जवळ ऐमिलीनी सायकल लॉक केली. आणि “du hast, du hast mi” असं ओरडत ती पायऱ्या चढत होती. तिनी जेंव्हा दार उघडलं तेव्हां तिला समोर जेम्स बसला दिसला. तिनी हेडफोन्स काढत त्याला विचारलं. अरे तू लवकर आला आज. “मी नाही लवकर आलो तू उशिरा आली” असं जेम्स म्हणाला. आपलं सकाळीच बोलणं झालं ना कि तिकडे जायचं नाही म्हणून. तुला किती वेळा सांगितलं तो एरिया safe नहीं, वरून तुझी सायकलनी जाण्याची झीद्द. किती वेळा फोन केला मी तुला ? “तू मला फोन केला केंव्हा ?” ऐमिलीनी विचारलं. तुला काही कसं वाटत नाही ? तू नेहमी अशी का वागते ? आता ऐमिलीचा चेहरा पडला, ती जेम्सला बोलली, कोणत्या विश्वात वावरतो तू, I can handle myself. फालतू चिंता करतो. तुझ्या फ्रेंडला कोणी रोब केलं तर असं थोडी होतं, कोणी मला पण रोब करेल. ऐमिली तुला एक cockroach जरी दिसला तर तू घाबरते. Don’t give me that damn bloody reason Emily.आता ऐमिली पण भडकली, तुला वाटतं कि मी तुझ्यावर अवलंबून असायला पाहिजे. मी जेंव्हा इथे मूवइन झाली होती तेंव्हा आपलं ठरलं होतं, You will do your things and I will do mine. And don’t ever interfere in my life. जेम्स तिच्या जवळ आला, रागानी त्याचे डोळे लाल झाले होते. My life, म्हणजे …I am thinking its our life, how can you say like this. त्यानी ऐमिलीचा हात पकडला. त्याचा तो राग बघून ऐमिली घाबरली, त्याच्या हाताची पकड इतकी ताईट होती कि तिला त्रास होत होतां. ती ओरडली, leave me alone, leave my hand …. जेम्स अजून पण तिचा हात सोडत न्हवता …ती पुन्हा ओरडली.. You are hurting me…James… जेम्सनी तिचा हात एक झटका मारून सोडला.त्याच्या पायाजवळ एक बास्केट बाल पडला होतां, त्यांनी जोऱ्यात त्याला लात घातली… बाल उसळून टेबल लैम्पवर आदळला आणि लैम्प खाली पडून त्याच्या काचा फुटल्या. जेम्सचं लक्ष पण न्हवत, तो सरळ बेडरूम मधे गेला आणि त्यांनी दार खाडकन आपटलं.

ऐमिली सतब्ध होती. सगळं इतक्या क्षणात झालं कि तिला कळलंच नाही. आईचा मनाविरुद्ध तिनी घर सोडलं होतं आणि तिनी जबरदस्तीनी तिला तो लैम्प दिला होतां जो आज फुटला.त्या लैम्पला बघून तिच्या डोळ्यातनं टप टप अश्रू गळू लागले.तिनी पुन्हा बैग उचलली, थाडकिनी दार बंद केलं,खाली गेली सायकल काढली आणि ती चालवत निघाली. तिचे अश्रू अजून पण गळत होते.ती कुठे चालली तिला माहिती न्हवत.आज आईची तिला फार आठवण येत होती.एक वर्षापूर्वी आईला एकट सोडून ती जेम्सकडे आली होती.त्यावेळी पण असचं भांडण झालं होतं आणि ती सगळं समान घेऊन घराबाहेर निघाली. ती १८ वर्षाची असल्यामुळे आईला तिला थांबवता आलं नाही. ते चित्र पुन्हा तिच्या समोर आलं.सायकल थांबवून ती आता जोऱ्याने रडू लागली. तिला स्वतःवर चीड येत होती. फुटपाथवर चालत आसण्यारा एक वयस्क बाईनी तिला विचारलं “Are you ok ? Can I help you dear. ती बोलली “I miss my Mom…” बाई म्हणली “then you should call her dear”.

तिनी फोन काढला अणि आईला फोन लावला,ती रडक्या आवाजात फक्त “Mom are you there ? “एवढंच म्हणली.तिला वोइसमेल ऐकू आला, “Hi, This is Michelle, I am out for Business for two weeks, please leave a message”. मग तिनी फोन ठेवला. वयस्क बाईनी ते बघितलं आणि these kids म्हणत पुढे निघून गेली. आता पुष्कळ रडून झालं होतं, डोळ्यांचं काजळामुळे तिचे गाल काळपट झाले होते.तिनी स्वतःचे डोळे पुसले,काळ्या रंगाकडे दुर्लक्ष्य करत तिचं लक्ष्य समोर हडसन नदी जवळ गेलं . तिनी आपली सायकल तिथे वळवली आणि पार्क करून ती रस्त्यावर चालू लागली …नदीच्या दुसरी बाजू फार छान दिसत होती. अंधार पडून बिल्डींग्सचे दिवे सुरु झाले होते. होबोकनच्या किनाऱ्याहून न्यूयॉर्कचं फार छान दृश्य दिसते. हुड्सन नदी पलीकडे एक वेगळाच जग बघायला मिळतं. नदीकडच्या त्या पार्क मध्ये, आल्यावर ऐमिलीला सरळ किनाऱ्या जवळील रेलिंग दिसलं. ती पुढे रेलिंग जवळ गेली तिनी पाण्याकडे बघितलं आणि मग समोर दिसणाऱ्या मान्हाटन कडे . तिला त्या दृश्य मध्ये काही खास वाटलं न्हवत. मनात खूप साऱ्या विचारांनी गोंधळ केला होता, आपल्या सोबत असं का होते, “Why people don’t understand me, listen me. James also thinks like Mom. Mom is also not there, Nobody loves me” असा विचार करत ती आणखीन रडायला लागली. तिनी पाण्याकडे बघितलं, आणि मग एक पाय त्या रेलिंगवर ठेवला. आता तिचं रडणं बंद झालं होता आणि तिनी विचार पक्का केला होता.तिनी आपले हात मोकळे सोडले होते आणि तिला कळत होतं कि तिचा तोल जात आहे …
———————————————————————-

अजून पुढे पुष्कळ काही आहे, हे तर फक्त ट्रेलर होतं, पिच्चर तो अभी बाकी है मेरे दोस्त …..

– श्रीकांत

Advertisements

Read Full Post »

या जगात सगळ्यात जास्त मॉडर्न जागा कोणती ? असा विचार केला तर त्यात एयरपोर्ट याचा समावेश करण्यात येईल. एयरपोर्ट हि एक अशी जागा असते जिथे तुम्हाला नाना प्रकारचे लोक भेटतात आणि महत्वाचं म्हणजे इथे तुम्हाला लेटेस्ट फैशन पण दिसेल आणि ओल्डेस्ट कपल पण. एयरपोर्टची दुनीया फार वेगळी असते 🙂 तर मुंबईच्या अन्तराष्ट्रीय एयरपोर्ट वर एका टर्मिनल वर मी आपल्या फ़्लाईटच्या बोअर्डिंगसाठी थांबलो होतो. फ़्लाईट ही रात्री उशिराची असल्यामुळे माझ्याकडे टाईमपास करायला खूप वेळ होता. पण लेट नाईट फ़्लाईटचा एक मेजॉर प्रोब्लेम असतो. आपल्याला जागण्याची तितकी सवय नसते, मग झोप येते, डोकं दुखतं, आणि त्यामुळे चीडचीड होते. माझी अशीच चीडचीड होत होती म्हणून मी विचार केला… चला जरा फेरफटका मारून येवू, थोडी झोप उडेल, मी चालणं सुरु केलं, नाना प्रकारचे लोकं दिसत होते, फिरंगी, देसी , ABCD (अमेरिकन बोर्न कॉन्फ्युस्ड देसी) अश्या लोकांमध्ये माझं लक्षं एका दोन वर्षाच्या लहान मुलीवर गेलं. कुरळे केसं, काळा सलवार, हिरवी फुलं असणारा शोर्ट कुर्ता आणि त्यावर गालावर खळी पडणारी सुंदर smile. बहुदा प्रीटी झिंटा लहानपणी जशी दिसत असेल तशी ती दिसत होती. ती मस्त बिनधास्तपणे, डयुटी फ्री दुकानानमध्ये हिंडत होती, तिला कश्याची फिकीर न्हवती, या काउंटर वरून त्या काउंटरवर. मनात असा विचार आला कि हि चालणं आता शिकली असेल आणि त्यामुळे she was enjoying walking. मस्त हसत खेळत, ते छोटे छोटे लहानसे पावलं उचलत तिला बघून फार छान वाटलं. तिची एक आणखीन दोन वर्षांनी मोठी बहिण तिच्या सोबत खेळत होती. रात्रीच्या दोन वाजता या दोन्ही पोरी, ओरडत जे जे आपआपल्या खुर्चीत झोपले आहेत, त्यांची झोप उडवत होत्या. मोठी थोडा वेळ गायब व्हायची आणि मग छोटीला दिसायची, मग ती तिला पकडायला पुढे गेली कि हि पुन्हा गायब व्हायची. मग कळलं कि या दोघींची लपाछुपी सुरु होती.

अचानक धावतांना हि लहानशी चिमुकली खाली पडली आणि तिला बघणारी सगळी जनता एकदम एक पाऊल पुढे सरकली पण तेवढ्यात हि पुन्हा आपल्या पायावर उभी राहून,पुन्हा हसत धावायला लागली. मग विचार पडला कि अरे आपण इला बघण्यात गुंग झालो पण ईची आई कुठे आहे ? आणि मग माझं लक्ष एका कोपर्यात उभ्या असलेल्या एका बाईकडे गेलं. ती खूप हळू आवाजात काही तरी पुटपुटत होती. पायात लांब स्कीन टाईट leather shoes, टाईट जीन्स आणि त्यावर एक फुलांचा असणारा शोर्ट कुरता असा तिचा पेहराव होता. तिचा पेहराव इतका trendy होता कि थोड्या वेळ कळलंच नाही कि हि या पोरींची आई आहे म्हणून 🙂 वरून तिचा काही interference न्हवता त्यांच्या मस्ती मधे. पण तिनी एक limit ठरवली होती, त्या पोरी पुढे गेल्या कि ती त्यांना हाक मारायची, पण त्याचवेळी तिचं बाकी प्रवाश्यानकडे लक्ष होतं, बोर्डिंग गेट वर लक्ष होतं, announcement वर लक्ष होतं आणि तेवढ्यात अचानक मला national geographic वर आधीच्या दिवशी बघितलेली एक documentary आठवली . ती एक वाघिणीवर आणि तिच्या बछाडयांवर होती. जन्मापासून ती कशी त्यांची काळजी घेते हे त्यांनी दाखवलं होतं. ते बछडे जसे थोडे मोठे होतात, ते मस्ती करतात, छोट्या पक्ष्यांना पकडण्याचा प्रयत्न करतात आणि त्यांच्या आईच त्यांच्याकडे बरोबर लक्ष असतं फक्त ती कोणाच्या act मधे दखल देत नाही, जो पर्यंत गरज नसेल तोपर्यंत. ती साम्यता मला या आईत दिसली आणि फार छान वाटलं. नाही सगळ्या आया बहुदा हेच करत असतील पण हि आई जरा वेगळी होती. कारण ती आजच्या जगातली नारी, आपल्या पोरीना पुढे कोणत्या जगाला तोंड द्यायचं आहे याची तिला बरोबर जाणीव होती आणि बहुदा ती त्यांना त्या साठीच ट्रेन करत होती. जसा हा विचार माझ्या मनात पेटला तसच मला इतकं आश्चर्य वाटलं, आपण मनुष्य स्वतः ला फार ग्रेट समजतो, आपण civilized झालो, थोडं शिकलो तर आपल्याला वाटतं आपण या जगात फार श्रेष्ठ आहे पण जेव्हां आपल्या वागण्यात अशी काही साम्यता दिसते तर मग तोच जूना principle लक्ष्यात येतो कि आपण वानरांचे वंशज आहोत. Moral of the story : we are nature and nature is us. बस आपला बघण्याचा दृष्टीकोन फार बदलत चालला आहे. जर आपण या गोष्टीचा एकदा तरी विचार केला तर We will get more closer to the nature. Will try to stop destroying nature and will work for some good cause.

पुन्हा लक्ष त्या चिमुकली कड़े गेलं. ती धावत आली आणि आपल्या आईच्या पायाला बिलगली. तिच्या आईचं लक्ष अजून पण बोर्डिंग गेटवर होतं. मोठी पोरगी पण आता आई जवळ आली. दोघी पण आईच्या अवती भवती फिरत होत्या. एकमेकांना पकडण्याचा प्रयत्न करत होत्या. मोठी छोटीला त्रास देत होती, कधी तिचे केस ओढणार तर कधी तिचा फ्राक आणि मग दूर पळून जाणार. लहान चिमुकलीनी ममा… ममा… असा खूपदा आवाज केला पण तिच्या ममानी काही तिच्याकडे लक्ष दिलं नाही. मग अचानक ती तिच्या पासून दूर गेली. एक जागी display चा टीव्ही लागला होता. त्याच्यावर काही channel चालू होते. तिचं लक्ष त्या टीव्हीवर गेलं आणि ती एकदम शांत झाली. तिचं पूर्ण लक्ष त्या टीव्हीवर होतं. ती शांतपणे बदलणाऱ्या चित्रांकडे टक लाऊन बघत होती आणि मग अचानक. “Top songs of 2011 ” त्यावर लागले आणि धनुषचं “व्हाय दिस कोलावरी….” गाणं सुरु झालं. ते बघून तिच्यात एकदम energy आली. बहुदा तिनी ते गाणं आधी ऐकलं असेल आणि मे बी तिचं favourite असेल !!!! . ती आपल्या style मध्ये नाचायला लागली, तिला बघून एक दोन पोरं पण तिला जॉईन झाले . सगळे कल्ला करत होते आणि मग तिच्या आईचं लक्ष तिच्याकडे गेलं, ती तिला बघून हसली आणि तिनी डोक्यावर हात ठेवला. background मधे गाण्याचे बोल सुरु होते …सुपर ममा …रिदम करेक्ट … आणि बहुदा हि चिमुकली पण आपल्या आईला हेच म्हणत होती 🙂

– श्रीकांत

Read Full Post »