सुलेखाचा नवा टीव्ही …

बांद्र्याच्या म्हाडा इमारतीतल्या घर क्रमांक २१६ मधील एक नवी सकाळ. शेजारी रहाणा-या रमणीक सेठचा रेडियो ‘हे राम’ हे भजन वाजवित होता तर खाली रहाणा-या जोशी बाई दूधावाल्या भैयाची झड़ती घेत होत्या. ‘ काय हो भैया … तुम पाणी में दूध मिळवता की दूध में पाणी !!! किती पातळ झाला है दूध… बघितला क्या ‘ . त्यांच्या वादवादीकड़े दुर्लक्ष करत सुलेखानी कपबशीत चहा गाळला.

१९४० साली श्यामरावांच्या वडीलांनी बनवलेल्या त्या विंटेज अश्या टेबलावर सुलेखानी कपबशी खाडकन आपटली. पेपरमधनं तोंड काढत श्यामराव म्हणाले ‘ अग सुले काय हे… तुटेल न तो टेबल !!!’. “तूटू द्या …. बर होईल नवा तरी येईल घरी. सारा जन्म गेला माझा या घरात जून्या वस्तू सांभाळत तरी नविन गोष्टींचा काही पत्ताच नाहीं. नविन काही म्हंटल तर आमचे हे मूकबधिर होतात ना. तो मेला टीव्ही, काल चक्क तो मिहिर तिस-यंदा प्लास्टिक सर्जरी करूंन आला होता. बघता पण नाही आलं कसा दिसतो म्हणून. या मेल्या टीव्हीला कालच झोपयाच होतं.”

सुलेखाच्या गोष्टींकड़े दुर्लक्ष करत श्यामारावांनी cup हाती धरला. Already अर्धा चहा सुलेखाच्या आदळ-आपटीमुळे बशीत वाहत गेला हे त्यांच्या लक्षात आले. मिचक्या मारत श्यामारावांनी पहिला सिप घेतला. ‘अग सुले काय हे.. कालच नविन चहापत्ती आणली ना मग पून्हा हा गवती चहा का टाकला’. श्या … सगळा रविवार ख़राब केला तू माझा.बाजुच्या टेबलवर अभ्यास करत असलेली पिंकी खदकन हसली. ‘पिंके तुला काय झालं हसायला? गुपचुप इंग्रजी व्याकरणाचा अभ्यास कर नाहीं तर आई तुला सोडणार नाही.’ तेवढ्यात सुलेखा किचन मधनं ‘ अहो आजच आपण नवा टीव्ही घेउन येऊ पार्ल्याहून, खालच्या जोशीबाई सांगत होत्या फार स्वस्तात मिळतो म्हणुन’. श्यामराव मनातल्या मानत ‘ त्या जोश्याला काय. Income tax department मधे नोकरी करतो आमच्या सारखे Accounts थोडी लिहतो. उगाच अजुबाजूच्याना बिघडवतो.’

सुलेखा – अहो जायचं ना मग.
श्यामराव – ‘ह्म्म्म बघू ….’.

आता मात्र सुलेखाच डोकं तापतं. कढईत टाकलेला कांदा तसाच सोडून ती झारा घेउन किचन बाहेर येते. ‘ हे बघा आज आपण टीव्ही आणणार and thats full and final ‘. पिंकी हसत ‘ बाबा full and final ? ‘. श्यामराव पेपरात कुठलीतरी बातमी वाचत असतात. ‘ समर्थ नगरातील नागरीकांनी २ ऑक्टोबर हा दिवस रुग्णालयातील रुग्णांना फूल देऊन साजरा केला.’ पिंकी पुन्हा एकदा बाबांना पेनानी टोचत ‘ बाबा सांगाना….full and final का ? श्यामराव ‘ हो एकदम बिलकुल. आपण पण गुलाबाचे फूल वाटायचे होते. हल्ली गांधीजींची कोणाला चिंताच नाही. विसरले सगळे त्याना.’ वाहं…… त्यांचीच फ़क्त आठवण ठेवा, मला मात्र विसरा’ असे म्हणत सुलेखा रागारागात चमचा आपटून किचनमधे निघून जाते.

सुलेखा – आई गं …. अरे रामाSSSS …
श्यामराव – (दबक्या आवाजात) … अग सासुबाई वैष्णोदेवीला गेल्या आहे, अयोध्येला नाहीं. ऐ पिंकी आजी खरचं अयोध्येला गेली का ?
सुलेखा – हसा खुशाल हसा. जळला ना माझा कांदा. आता तुम्हाला जळके पोहेच खाऊ घालते. बघा..

तेवढ्यात रोहित हरभजन सारखा चेंडू फिरवत घरात दाखल होतो.
रोहित – Hi pops, Whats going on ?
सुलेखा ( किचन मधनं ) – अरे ऐ नालायका. pops च्या lollypop . कुठे गेला होता इतक्या सकाळी भटकायला. रोज सकाळी शाळेत जातांना बोंब. नेहमी उशीरा पोहचतो आणि मार खातो. पण रविवारी मात्र क्रिकेटच्या practice ला सकाळी वेळे आधी हजर. क्रिकेटर बनायाचं आहे न आमच्या सुपुत्राला. आणि इकडे तेंडुलकर च स्पेल्लिंग पण बरोबर येत नाही त्याला…
रोहित – बाबा, आज हवामान काही ठिक दिसत नाही. काय झालं ?
श्यामराव – अरे काही नाही . तेच आपला नेहमीच cyclone
रोहित – नाव काय आहे ?
श्यामराव – टीवी cyclone
रोहित – हम्म वाटलच मला. कुठे आहे सध्या? किती नुकसान झालं ?
श्यामराव – सध्या एक चमचा आणि कपबशी तडाख्यात सापडली आहे. कपबशीची खैर नाही पण चमचा वाचेल. वादळ सध्या बंगालच्या खाडीवर आहे पण लवकरच तुझ्या रूमकड़े वळेल. मला अस वाटतं तू निघायला पाहिजे आताचं.

सुलेखा – ( बाथरूम मधन बाहेर पडताना ) रोहित हे काय आहे ?
रोहित – कपडे
सुलेखा – अच्छा, मग धुवायला कशात टाकायचे असतात ?
रोहित – बादलीत टाकतो मी, दे इकडे.
सुलेखा – मग इकडे ये नालायका. ( रोहित मार खात ..) का … का तुम्हीं लोकं माला त्रास देता. तुझी room बघितली ? किती पसारा आहे ? पांघरुणाची घडी न करता तसाच गेला खेळायला. पुस्तकं अजुन तशीच आहे टेबलावर. रोज़ मी सगळ घर आवरते तरी पून्हा पून्हा तेच करा. तुम्हांला रविवारची सुट्टी पण मला यातनं कधीही सुट्टी मिळणार नाही. मरेपर्यंत मी हेच करत राहणार. आता मात्र सुलेखाचा ताबा सुटतो आणि तिचे डोळे भरून येतात. ती रडक्या स्वरात स्वतःशी काहीतरी पुट्पुट्त किचनमधे निघून जाते. रोहित bathroom मधून रूमकड़े जाताना म्हणतो ‘ बाबा किचनमधे पाउस पडतो आहे, जरा बघाना..’

श्यामराव किचनमधे जातात. सुलेखाचे अश्रु पावसासारखे गळत असतात. तिच्या खांद्यावर हाथ ठेवून म्हणतात ‘ सुलेखा तू का इतका त्रागा करून घेतेस. घेऊ ना आपण नवा टीव्ही. एकदा रोहितची ट्यूशन fees भरली की झालं. अगं आता पुढे दहावीच वर्ष न त्याचं. कुणास ठाउक अजून किती पैसे लागतील? बस एकदा ते होवू दे मग देतो न मी तुला नविन टीव्ही घेउन.’ सुलेखा न बोलता पोहे plate मधे काढते आणि समोर करते. श्यामराव म्हणतात ‘ जळके, काही हरकत नाहीं’. जळके नाहीं ते, नवीन कांदा कापला.
तेवढ्यात रमणीक सेठ दारावर थाप मारतात. ‘नमस्कार श्यामराव’ … ‘अरे आत या ना’… ‘नको नको.. कामावर जायचं आहे, आम्ही धंदेवाला माणस ना. बरं असं ऐकल की तुम्ही नविन टीव्ही घेणार म्हणून? तुमच्यासाठी एक मस्तं deal आहे. आमच्या साळ्याचं दुकान आहे पार्ल्याला. एकदम स्वस्तात मिळेल. फकत २ हजार द्यायचे सुरुवातीला बाकी installment. आता आमचे २ हजार आहे तुमच्याकड़े उधार …. पण कधी मागितला काय ? पण टीव्ही installment वर व्याज लागेल . आम्ही तर तुमच्याकडून कधी व्याज भी घेतला नाहीं.’ हे ऐकून सुलेखा किचन मधन बाहेर येते आणि रमणीकसेठ्च्या हातावर २ हजार रुपये ठेवते. रमणीक आनंदात म्हणतात ‘अरे वाह…मग आजच आणायचा का टीव्ही?’ ‘टीव्हीसाठी गोळा केले होते पण तो आता चालायला लागला आहे म्हणून हे तुमची उधारी चुकवण्यासाठी दिले आहेत’ असे म्हणत सुलेखा किचनमधे निघून जाते. रमणीक निघून जातात पण श्यामराव अजूनही बंद टीव्हीकड़े बघत असतात.

पिंकी रोहितला – ‘दादा ढग दिसत आहेत’
रोहित – कुठे, पुन्हा किचनमधे ?
पिंकी – नाही, ह्यावेळी ते hall मधे जमा झाले आहेत.

- श्रीकांत

———————————————————————
सुलेखा आणि श्यामराव ही पात्रं बहुदा आपल्याला सगळ्याच घरी भेटतील. IT च्या भाषेत सांगायचं म्हंटल तर एखादं Application जर crash झालं तर manager ( सुलेखा) ची होणारी चिडचिड, DEV व QA ( श्यामराव ) च patch work किंवा stress testing, Build आणि Doc team ( रोहित, पिंकी ) चे सल्ले अशी परिस्थिति निर्माण होते पण खरतर application आणि घर किंवा संसार यात खूप फरक आहे. Application मधे गुंता हा coding किंवा testing चा असतो पण घरात मात्र तो गुंता असतो परिस्थितींचा. आणि अश्या परिस्थितींना एकमेकास सहाय्य करुनच तोंड देता येते. काय राव पटतं का आपल्याला ?
आपले सुविचार, भावना आणि प्रतिक्रिया जरुर व्यक्त करा
आपलाच…
- श्रीकांत