कधी कधी वाटतं तुझ्याशी खूप खूप बोलावं … (संपूर्ण)

कधी कधी वाटतं तुझ्याशी खूप खूप बोलावं,
मनातलं ह्रिदयातलं एकदा सगळं सांगून टाकावं…
पण क्षणातच हे मन त्या ह्रिदयाला सांगतं,
भिंतीवरचा त्या फोटो समोर आपण किती काळ उभं राहावं…

कधी कधी वाटतं तुझ्याशी खूप खूप बोलावं…

कित्येकदा हे मन सांगतं आपल्या आठवणींचे किस्से,
तुला आठवतं का गं… युनिवर्सिटीचा तो रोड आणि ते सायकल रिक्शे
त्या रिक्श्यात बसून तू कॉलेज ला यायची,
आणि माझ्या सायकलीला बघून उगाच नाक मूरडायची…
लेकचरला मात्र मला बघून हसायची,
आणि इथेच माझी खूप गोची व्हायची…

किती प्रयत्न केले नसेल मी तुझ्याशी बोलायचे,
कधी क्लास मध्ये तर कधी लायब्ररीत गाठायचे…
पण तू नेहमी आपली खून्नस द्यायची,
कधी माझ्या सायकलीवर तर कधी माझ्या कपड्यांवर हसायची…

मला आज पण आठवतो तो लायब्ररीतला दिवस,
आत अंधूक प्रकाश आणि बाहेर पावसाचं सावट…
तू ‘इंजिनियरींग ड्राव्हिंगच्या’ सेक्शन जवळ उभी होतीस,
तुझं लक्ष जरी पुस्तकात असलं तरी तुझी सावली माझ्यासोबत बोलत होती
मी म्हंटल “हेल्लो” आणि तू म्हंटल “बावरट”,
मग काय बसलो मी माझ्या मनाच्या काचा आवरत ….

कधी कधी वाटतं तुझ्याशी खूप खूप बोलावं,
मनातलं ह्रिदयातलं एकदा सगळं सांगून टाकावं…..

बाहेर पावसाचे टपोरे थेंब पडत होते,
माझ्या मनाच्या खिडकीत मात्र ते अश्रुंसारखे गळत होते…
मी स्वतःला सावरत कसा बसा बाहेर पडलो,
पण त्या बेधुंद पावसाकडे बघून दारावरच अडलो…

तो पाऊस पण मला आज थांबवू शकत नव्हता,
आपल्या जगण्यात काही अर्थ आहे का, हा प्रश्न मला पडत होता…
कोणता असा गुनाह मी केला होता आज,
फक्त “हेल्लो” तर म्हणालो आणि तीनी ठेवला बावरटाचा ताज
मी इतका पण बावरट नाही हे मला सुधा कळतं,
पण तिच्या मनाला का नेहमी सगळा विपरीतच उमजतं…

नकळतच मी पावसात आता ओला-चिंब झालो होतो,
विचार करता करता जणू कुठे तरी आलो होतो
तेवढ्यात कोणी तरी माझा धरला हात,
समोरचा पाऊल पडण्या आधीच मारली हाक

वळून बघतो तर ती पण पावसात ओली चिंब भिजली होती,
पाऊस जरी थांबला होता तिच्या अश्रूंची सर मात्र पडत होती…
मी खरच करतो गं तुझ्यावर फार प्रेम,
आज माझ्या जवळ काही नसलं तरी फक्त आहे तुझ्याबद्दलच प्रेम
माझ्या हाताला घट्ट पकडून सव्तःला सावरत
ती म्हणली हे आधी का नाही रे तू बोलला… “बावरट”

दाट भरून आलेले ते ढग आता विस्कळीत झाले होते,
माझ्या अंधारमय जीवनात काही सोनरी पावलं आले होते
तिच्या डोळ्यांचे ते अश्रू हातांनी पूसत,
माझे मन त्या प्रेमाने ओले चिंब झाले होते

किती वर्ष झाले गं आज त्या गोष्टीला,
किती पावसाळे मी पहिले प्रत्येक दिव्शीला…
तरी आज पण वाटतं या पावसात बेधडक निघावं,
दूर कुठे तरी जाऊन ओले चिंब व्हावं
माघून येवून तू तो हात पुन्हा धरावं,
आणि कायमचा मला तुझ्यासोबत घेऊन जावं…

कधी कधी वाटतं तुझ्याशी खूप खूप बोलावं,
मनातलं ह्रिदयातलं एकदा सगळं सांगून टाकावं…..

मित्रांनो I know उशीर तर झाला आहे पण still मी संपूर्ण कविता तुमच्या समोर सादर करत आहे. I hope तुम्हला आवडेल.
तुमच्या प्रतिक्रिया जरूर कळवा

- श्रीकांत

कधी कधी वाटतं तुझ्याशी खूप खूप बोलावं

कधी कधी वाटतं  तुझ्याशी खूप खूप बोलावं,
कधी कधी वाटतं  तुझ्याशी खूप खूप बोलावं,
मनातलं ह्रिदयातलं एकदा सगळं सांगून टाकावं…..
पण क्षणातच हे मन त्या ह्रिदयाला सांगतं
भिंतीवरचा त्या फोटो समोर आपण किती काळ उभं राहावं…..

कधी कधी वाटतं  तुझ्याशी खूप खूप बोलावं…

कित्येकदा हे मन सांगतं आपल्या आठवणींचे किस्से
कित्येकदा हे मन सांगतं आपल्या आठवणींचे किस्से
तुला आठवतं का गं… University चा तो रोड आणि ते सायकल रिक्शे
त्या रिक्श्यात बसून तू college ला यायची
आणि माझ्या सायकलीला बघून उगाच नाक मूरडायची…
lecture ला मात्र मला बघून हसायची
आणि इथेच माझी खूप गोची व्हायची………

किती प्रयत्न केले नसेल मी तुझ्याशी बोलायचे
किती प्रयत्न केले नसेल मी तुझ्याशी बोलायचे
कधी class  मध्ये तर कधी लायब्ररीत गाठायचे
पण तू नेहमी आपली खून्नस द्यायची
कधी माझ्या सायकलीवर तर कधी माझ्या कपड्यांवर हसायची…

मला आज पण आठवतो तो लायब्ररीतला दिवस
मला आज पण आठवतो तो लायब्ररीतला दिवस
आत अंधूक प्रकाश आणि बाहेर पावसाचं सावट
तू Engineering drawing च्या section जवळ उभी होतीस..
तुझं लक्ष जरी पुस्तकात असलं तरी तुझी सावली माझ्यासोबत बोलत होती
मी म्हंटल “Hello” आणि तू म्हंटल “बावरट”
मग काय बसलो मी माझ्या मनाच्या काचा आवरत ….

कधी कधी वाटतं  तुझ्याशी खूप खूप बोलावं,
मनातलं ह्रिदयातलं एकदा सगळं सांगून टाकावं…..
(क्रमश:)

ही स्टोरी इथेच संपली नहीं बर ….
काय झाला असेल …ती त्याला भेटली आणि सोडून गेली ….की ती त्याला कधीच भेटली नहीं ?
सगळी उत्तरं मिळतील ……थोडी वाट बघा ….stay tuned  ..

- श्री …

(22nd  Feb नंतर  आज लिहतो आहे …कुठे होतो मी इतके दिवस … याचं अजूनही उत्तर शोधतो  आहे …)

आजोबा…..

आज सलून मधे seat वर बसलो तर माझं लक्ष माझ्या माघे दुसऱ्या खुर्चीवर असणा-र्या गृहस्थांकडे गेलं . मी माझ्या सोमोरच्या आराशातन त्यांच्याकडे बघितलं आणि त्यांनी त्यांच्या समोरच्या आराशातन माझ्याकडे बघितलं आणि smile दिली. Cutting saloon मधे एकमेकान समोर बसवलेले आरशे छान असतात कारण त्यांनी तुम्हाला communicate करता येतं. यांना कुठे तरी बघितलं आहे असा विचार मला पडला ….पण कुठे  ?? आणि i guess हाच विचार त्यांना पण पडला असेल .पण त्यांनी smile दिली it means मला ओळखलं असेल ..मग आठवलं, अरे हो.. मागच्या महिन्यात मी आलो होतो तेंव्हा त्यांना  बघितलं होतं.काय योगायोग ना, आज पुन्हा  अशीच भेट झाली. पंधरा सदरा, धोतर आणि गांधी टोपी असं त्यांचं attire बघून मला माझ्या आजोबांची आठवण झाली … त्यांची पण अशीच  style होती. आज  १० वर्ष झाली त्यांना जाऊन पण त्या आठवणी अजूनही फ्रेश आहेत. माझे आजोबा म्हणजे कास्तकार (शेतकरी) पण दूरदुर्ष्टी वाले …त्यांनी जरी त्यांचा जन्म कास्तकारीत घातला पण आपली मुलं ही शिकली पाहिजे याचा पूर्ण प्रयत्न केला .लहानपणी  दिवाळीच्या सुट्ट्यात गावी ज्याचं म्हंटल कि मी खुश व्हायचो. विदर्भातल आमचं गाव, मला पुसटसं आठवत …. पण त्या वेळी बाबा पत्र टाकायचे, कि आम्ही या या तारखेला पोहोचतो आहे  … मग एक गडी, बैलगाडी घेऊन सकाळपासून मेन रोड वर आंब्याचा झाडाखाली आमची वाट बघत बसायचा …आमचं गाव हे highway च्या ८ km आत असल्यामूळे ही कसरत  करावी लागायची, पण मज्जा यायची … ST मधनं उतरल्यावर त्या बैलगाडीत बसून आजूबाजूची शेतं  बघत जायला मज्जा यायची गावी पोहचल्यावर केंव्हा शेतात जातो असं व्हायचं ….झाडांना पांढरा कापूस कसा लागतो हे बघून आश्चर्य वाटायचं….पेरू संत्रे direct झाडांवरून तोडून खाण्यात मज्जा यायची …त्या तुरीच्या शेंगा चुलीवर मिठाच्या पाण्यात उकळून खायची माजाच वेगळी होती …

आमचे आजोबा आम्हा नातवांवर खूप प्रेम करायचे …ते सकाळी शेतात निघाले कि मी त्यांच्या माघे लागायचो …अरे नको खूप ऊन आहे , आपली वाडी खूप दूर आहे तुझे पाय दुखतील असं ते कारण द्यायचे . मग ‘नाही मी येणार’ असा हट्ट धरला कि “ठीक आहे पण पेहले डोक्याला शेला बांध नाही तर ऊन लागेल” असा त्यांचा dialogue असायचा पुष्कळवेळा त्यांचा सोबत असा फेर फटका मारला आहे. …अश्या  पुष्कळ आठवणी आहेत …लहानपणी काही मस्ती केली आणि मार खायची वेळ आली कि बाबांपासून तेच वाचवायचे ….आणि कुठे जर मी धडपडलो तर त्या  जखमेवर tincture iodine पण तेच लावायचे  …. ‘यांनी खूप आग होते’ असा म्हंटल कि म्हण्याचे ..अरे पण लवकर ठीक होईल त्यानीच …फार favorite होतं ते त्यांचं dettol पेक्षा पण  हनुमानाचे ते एक no. भक्त होते … रोज संध्याकाळी गावातल्या  पारावरच्या मंदिरात दिवा लावायला नेमानी जायचे, कीर्तन, काकड आरती यात नेहमी हजार असायचे.

मागच्या आजोबांची cutting संपली आणि ते आपली गांधी टोपी घालून निघाले. हळू हळू काठी घेऊन तोल सांभाळत जातांना त्यांना पाहून वाईट वाटलं, त्यांच्या म्हातारपणाची जाणीव झाली पण त्यांच्या  चेहऱ्यावर smile होती … मी आता चांगला दिसत आहे असे ते expression होते..  ते बघून खूप बरं वाटलं, किती पण काष्ठ झाले तरी या जगाला चेहऱ्यावर समाधान ठेवून आणि smile देऊन तोंड दिलं पाहिजे याची पुन्हा जाणीव  झाली. पुन्हा मला flashback मधे आजोबां सोबतचे शेवटचे दिवस आठवले, ज्या हनुमानाच्या मंदिरात त्यांनी आयुष्भर पूजा केली तिथेच ते पडले त्या संध्याकाळी गावात वीज नव्हती आणि बहुदा त्यांना अंधारात बरोबर दिसलं नसेल, ३ दिवस ICU मधे राहून चांगले recover होत असताना अचानक एके दिवशी ते गेले. हॉस्पिटल मधे असताना एके संध्याकाळी मी त्यांच्या जवळ बसलो होतो  तेव्न्हा मला म्हणाले “मला मंदिरात जायचं आहे दिवा लावायचा आहे” … मी रागात बोललो ‘ज्या देवानी आज हे केलं तिथे आत्ता दिवा लाऊन काय फायदा’ तर तीच smile चेहऱ्यावर देत म्हणाले “असं नाही  म्हणायचं ….कळेल तुला एका दिवशी”…आणि खरच आपण किती पोरकट आणि लहान होतो त्या काळी हे आज कळत. स्वतःच्या बालिशपणावर चीढ येते ..पण काळाप्रमाणे माणूस शिकतो ..आज त्यांच्या त्या शब्दांचा अर्थ कळतो. सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे देवावरचा आणि स्वतःवरचा विश्वास माणसाने कधी सोडू नये.या दोन्ही गोष्टी खूप महत्वाच्या आहेत . जुन्या लोकांची हीच गोष्ट मला फार आवडते ते कडक होते पण मनापासून प्रेम करायचे, त्यांचं जग जरी सीमित असलं, लहान असलं पण तरी त्यांच्यात दूर दृष्टी होती आणि सगळ्यात महत्वाची गोष्ट म्हणजे किती पण कष्ट झाले तरी या जगाला smile देऊन हसून तोंड द्यायचं ही त्यांची शिकवण होती I still miss him, there were many beautiful things to learn from him… today he is not there which makes me sad but when I remember his smile that still makes me smile…. cutting संपली, मी smile करत नाव्ह्याला पैसे दिले आणि निघालो ….त्याला पण २ मिंट कळलं नाही कि मला काय झालं !!!  त्यावेळी कुठेतरी मनात मला वाटत होतं कि आजोबा आत्ता पण मला बघून smile करत आहे आणि मी त्यांना reply तर केलाच पाहिजे

-Shri…

किती दिवस ?

शनिवारी संध्याकाळी मी आणि माझा मित्र आम्ही दोघं काही कामं आटपायाला निघालो. त्याला काही शर्ट घ्यायचे होते म्हणून दुकानात शिरलो तोच मुंबईच्या जीजाजींचा फोन आला. hello म्हणायच्या आधीच प्रश्न होता कुठे आहेस ? म्हंटल इथेच घरा जवळ कर्वे रोड ला …. तर ते म्हणाले  घरी पोहचा… बाहेर फिरू नका  कोरेगाव मधे जर्मन बकेरीत ब्लास्ट झाला…!!!! थोडा वेळ काही कळलंच नाही … पुन्हा त्या मुंबई ब्लास्ट चा आठवणी जागृत झाल्या मुंबईतला तो क्षण पुन्हा आठवला आणि अंगावर काटा आला. पुन्हा त्या क्षणाची पुनरावृत्ती  होते कि काय असा प्रश्न पडला ? घरी ( नागपूरला ) फोन करून आईला सांगितलं कि सगळ ठीक आहे…. घरी पोहोचतो लवकर. काही मित्रांना call केला मग वस्तुस्थिती कळली   वाईट वाटलं , चीड आली आपण किती दिवस असं सहन करणार आणि किती दिवस असं चालणार हा प्रश्न पडला ?

पेपर मधला आकडा सांगतो कि ९ ठार ६० जखमी आणि त्यातले बहुतांश लोक म्हणजे young crowd आणि शेवटी यात मरणारा म्हणजे common माणूस हो. बाकीच्यांना काय फरक पडतो  ? फुटणारा बम हा व्यक्तीचा धर्म, जात किवा nationality विचारून थोडी फुटतो ? आणि तसं आजकाल political लोकांनकडनं  काही अपेक्षा नाहीत . अर्धे जण हा picture release नाही झाला पाहिजे यात busy आहेत तर बाकी तो release झाला पाहिजे म्हणून पोलीस बंदोबस्त करतात आहे. अरे काय चालू आहे हे … लहान पोरांना सुद्धा कळतं कुठे वाद घालायचा ? जे झालं ते वाईट झालं पुढे काय होईल याची gurantee नाही प्रश्न पडतो तर फक्त असं किती दिवस चालणार ?

कधी तरी चार ओळी हिंदीत लिहल्या होत्या ..त्याच पुन्हा सादर करतो आहे ….

बेसब्र क्यूँ हैं आज आदमी … आदमी को बेआबरू करवाने …
क्यूँ उठ खड़ा है वो आज …इस कत्लेआम को अजमाने …
या खुदा इनको कभी जन्नत नसीब न करना,
बहुत कम ही है इनके जैसे आदमी, आदमी को मारने वाले …..

- Shri…

जिद्दी

आज सकाळी office साठी निघालो तर बघतो काय हा पठ्ठा माझ्या गाडी वरती मस्त विराजमान. मी म्हंटल पण ‘तू ऑफिस ला येणार ? ‘ आता उगाच timepass करू नको आणि निघ इथनं . पण तो हलायला तयार नाही. ‘अरे बाबा फार थंडी आहे तुझी वाट लागेल’ तरी हलायला तयार नाही. मी म्हंटल ok ….  you are on your own.  मी गाडी सुरु केली मला वाटलं हा उतरेल, पण तरी नाही आता मी गाडी चा स्पीड वाढवला, रस्त्यावर सोडून माझं लक्ष्य त्याचावरच होतं, आत्ता त्याला थंडी वाजत होती आणि तो कसा बसा त्यापासून वाचण्याचा प्रयत्न करत होता. मध्ये वाटलं पण याला आता उतरून देतो पण मग विचार आला …हे संकट यांनी ओढवून घेतला आहे स्वतःवर …let him face

मी स्पीड आणखीन वाढवला तर, तो आणखीन घट्ट पकडून बसला. Speedometer ६० दाखवत होता आणि mount kilimanjaro वर एखादा mountainer ज्या जिद्दीनी बर्फाच्या वादळात एकाजागी टिकून राहतो तसा हा त्या संकटाला तोंड देत होता. रस्त्यावरचे खड्डे, speed breakers, थंडी हवा सगळ्यांना तो त्याचा परीनी तोंड देत होता आत्ता मात्र मला त्याचा हेवा वाटला, तसा मला फार राग येतो त्याचा पण आज त्याच्या पासून शिकण्यासारखा काही तरी होतं. कधी कधी काही लहान गोष्टी कमी वेळात तुम्हाला इतकं काही शिकून जातात ना कि विश्वास बसत नाही उपर वालेने जो बनाया है उसका जवाब नाही ….. मी तर म्हणील जर आपण खरच या निसर्गा कडे लक्ष्य देऊन बघितलं तर it’s the best teacher खूप काही आहे त्याच्या कढण शिकण्यासारख आणि आपण म्हणतो जगात फक्त माणूस हा सगळ्यात हुशार ….

मी ऑफिस ला पोहचलो पार्किंग मध्ये गाडी लावली आणि त्याला म्हणलो “तू तर साला खूप जिद्दी आहेस without visa, without ticket, without security check ( गेट वर card न दाखवता ) इथे पोहचला … माझ्या घरी पण असाच आला असशील तू … गुड आवडली मला तुझी जिद्द …..माझ्या कडे लक्ष्य न देता त्यांनी spiderman सारखी उडी टाकली ..style मध्ये त्या दोरीला लटकून खाली उतरून निघून गेला … मी म्हंटल बर झालं एका अर्थाने, आधी तू माझ्या घरी जाळे करायचा आता इथे कर

- Shri…

time = money ?

मित्रांनो माफ करा
हल्ली वेळ मिळत नाही आहे काही चांगलं, झक्कास लिहायला. डोक्यात खूपश्या कल्पना आहेत पण कागदावर उतरवायला वेळ नाही. एके काळी या बाबतीत आम्ही खूप रहीस होतो,  you know na that equation :
time is = money
we have lot of time
hence we have lot of money hehehehe aso

खरतर ब्लोग च हे page  मी कथा, कविता लिहण्यासाठी ठेवलं होतं. पण आजकाल वेळ मिळत नाही आणि हे खाली page पण चांगलं  दिसत नाही.कालच एक  नागपुरी मित्र भेटला आणि म्हणाला “काऊन रे !!!! आजकाल तू लिहित नाही ? ” , किधर गया वो तेरे अंदर का writer ? मी म्हंटल ” साहब बिझी है… आजकाल उनको अंघोळ करने का time भी मुश्कील से मिलता है   पण खरचं आतनं कसा तरी झालं, स्वतःची चीड आली …. की साला time नाही manage करता येत आपल्याला कसं होणार   पण मग decide केला कुछ भी हो भिडू कुछ तो लिखनेका म्हणून ही पोस्ट लिहली …. I know फालतू  आहे पण it might trigger something…….

- श्री…

मला पुन्हा एकदा कॉलेज मधे जायचं….

मला पुन्हा एकदा कॉलेज मधे जायचं….

स्पीडनी गाड़ी चालवत कॉलेज ला पोहचायच़
रोज़ सकाऴी १५ मिनीट उशीरा येऊन लेक्चरमधे शिरायचं
त्याच जून्या रजिस्टर मधे सगऴ्या विषयांचा मजकुर लिहायचा
आणि लेक्चर समपे पर्यंत त्याच पानावर सगऴ संपवायच
मला पुन्हा एकदा कॉलेज मधे जायचं….

तिसरं लेक्चर बंक करुन कैंटीन मधे जायच
वडापाव, समोसे आणि कोल्ड्रिंक प्यायचं
फर्स्ट इयर ते फॉयनल इयरचा सगऴ्या पोरीना नीट बघायच
दुपारी असलेल्या प्रैक्टिकलच संपुर्ण एक्स्परिमेंट दुसर्याच्या प्रैक्टिकल मधनं छापायचं
मला पुन्हा एकदा कॉलेज मधे जायचं….

गण्या, गोप्या, राम्या अशी हाक मारुन सगऴ्याना बोलवायच
आणि कॉलेज सुंदरी असलेल्या ‘अमृता’ कडे लाइब्रेरीत लपून छपून बघायच
तिच्या नवीन असणार्या बॉयफ्रेंड ला नवीन नाव ठेवायचं
आणि ती केव्हां माझ्याकडे बघेल अस समजून तिच्या समोरुन पून्हा पून्हा जायचं
मला पुन्हा एकदा कॉलेज मधे जायचं….

नवीन आलेल्या मॅडमला क्लास संपेपर्यंत रडवायचं
आम्हाला ही नको दुसरी कोणि लेक्चरर द्या अस मह्णुन बोम्बलायचं
चांगल्या मासतरच्या लेक्चरला मात्र गुपचुप बसायचं
आणि क्लास सम्पला की सर ‘important questions for exam ‘ मह्णून ओरडायचं
मला पुन्हा एकदा कॉलेज मधे जायचं….

लास्ट लेक्चर बंक करुन क्ट्यावर जायचं
बंडूच्या चहा बरोबर बनमस्का खायचं
सचिन तेंडुलकर ते जॉर्ज बुश सगऴ्यांबदल बोलायचं
आणि केव्हां अमृता बाहेर पडेल अशी वाट बघायचं
बॉयफ्रेंड सोबत असेल तर चुपचाप घरी जायचं
नसेल तर मात्र मी गाडी चालवीन अस मह्णत पेट्रोल पार्टनरशी भांडायचं

आणि नेहमी प्रमाणे दुस-या दिवशी
रोज़ सकाऴी १५ मिनीट उशीरा येऊन लेक्चरमधे शिरायचं

मला पुन्हा एकदा कॉलेज मधे जायचं….

-श्रीकांत

—————————————————————-

नमस्कार मंडळी काही दिवसां अगोदर मी ” मला पुन्हा एकदा शाळेत जायचं” ही कविता वाचली आणि मला शाळे बरोबर कॉलेज चे दिवसं आठवले. आणि अवघ्या १५ मिनिटात मी ही कविता लिहून काढली. तशी ही मी माझ्या हिंदी blog वर आधीच post केली आहे. पण i guess तिची खरी जागा इथेच आहे. आशा करतो की आपल्याला पण सव्तः चे कॉलेज चे दिवस आठवतील

सुलेखाचा नवा टीव्ही …

बांद्र्याच्या म्हाडा इमारतीतल्या घर क्रमांक २१६ मधील एक नवी सकाळ. शेजारी रहाणा-या रमणीक सेठचा रेडियो ‘हे राम’ हे भजन वाजवित होता तर खाली रहाणा-या जोशी बाई दूधावाल्या भैयाची झड़ती घेत होत्या. ‘ काय हो भैया … तुम पाणी में दूध मिळवता की दूध में पाणी !!! किती पातळ झाला है दूध… बघितला क्या ‘ . त्यांच्या वादवादीकड़े दुर्लक्ष करत सुलेखानी कपबशीत चहा गाळला.

१९४० साली श्यामरावांच्या वडीलांनी बनवलेल्या त्या विंटेज अश्या टेबलावर सुलेखानी कपबशी खाडकन आपटली. पेपरमधनं तोंड काढत श्यामराव म्हणाले ‘ अग सुले काय हे… तुटेल न तो टेबल !!!’. “तूटू द्या …. बर होईल नवा तरी येईल घरी. सारा जन्म गेला माझा या घरात जून्या वस्तू सांभाळत तरी नविन गोष्टींचा काही पत्ताच नाहीं. नविन काही म्हंटल तर आमचे हे मूकबधिर होतात ना. तो मेला टीव्ही, काल चक्क तो मिहिर तिस-यंदा प्लास्टिक सर्जरी करूंन आला होता. बघता पण नाही आलं कसा दिसतो म्हणून. या मेल्या टीव्हीला कालच झोपयाच होतं.”

सुलेखाच्या गोष्टींकड़े दुर्लक्ष करत श्यामारावांनी cup हाती धरला. Already अर्धा चहा सुलेखाच्या आदळ-आपटीमुळे बशीत वाहत गेला हे त्यांच्या लक्षात आले. मिचक्या मारत श्यामारावांनी पहिला सिप घेतला. ‘अग सुले काय हे.. कालच नविन चहापत्ती आणली ना मग पून्हा हा गवती चहा का टाकला’. श्या … सगळा रविवार ख़राब केला तू माझा.बाजुच्या टेबलवर अभ्यास करत असलेली पिंकी खदकन हसली. ‘पिंके तुला काय झालं हसायला? गुपचुप इंग्रजी व्याकरणाचा अभ्यास कर नाहीं तर आई तुला सोडणार नाही.’ तेवढ्यात सुलेखा किचन मधनं ‘ अहो आजच आपण नवा टीव्ही घेउन येऊ पार्ल्याहून, खालच्या जोशीबाई सांगत होत्या फार स्वस्तात मिळतो म्हणुन’. श्यामराव मनातल्या मानत ‘ त्या जोश्याला काय. Income tax department मधे नोकरी करतो आमच्या सारखे Accounts थोडी लिहतो. उगाच अजुबाजूच्याना बिघडवतो.’

सुलेखा – अहो जायचं ना मग.
श्यामराव – ‘ह्म्म्म बघू ….’.

आता मात्र सुलेखाच डोकं तापतं. कढईत टाकलेला कांदा तसाच सोडून ती झारा घेउन किचन बाहेर येते. ‘ हे बघा आज आपण टीव्ही आणणार and thats full and final ‘. पिंकी हसत ‘ बाबा full and final ? ‘. श्यामराव पेपरात कुठलीतरी बातमी वाचत असतात. ‘ समर्थ नगरातील नागरीकांनी २ ऑक्टोबर हा दिवस रुग्णालयातील रुग्णांना फूल देऊन साजरा केला.’ पिंकी पुन्हा एकदा बाबांना पेनानी टोचत ‘ बाबा सांगाना….full and final का ? श्यामराव ‘ हो एकदम बिलकुल. आपण पण गुलाबाचे फूल वाटायचे होते. हल्ली गांधीजींची कोणाला चिंताच नाही. विसरले सगळे त्याना.’ वाहं…… त्यांचीच फ़क्त आठवण ठेवा, मला मात्र विसरा’ असे म्हणत सुलेखा रागारागात चमचा आपटून किचनमधे निघून जाते.

सुलेखा – आई गं …. अरे रामाSSSS …
श्यामराव – (दबक्या आवाजात) … अग सासुबाई वैष्णोदेवीला गेल्या आहे, अयोध्येला नाहीं. ऐ पिंकी आजी खरचं अयोध्येला गेली का ?
सुलेखा – हसा खुशाल हसा. जळला ना माझा कांदा. आता तुम्हाला जळके पोहेच खाऊ घालते. बघा..

तेवढ्यात रोहित हरभजन सारखा चेंडू फिरवत घरात दाखल होतो.
रोहित – Hi pops, Whats going on ?
सुलेखा ( किचन मधनं ) – अरे ऐ नालायका. pops च्या lollypop . कुठे गेला होता इतक्या सकाळी भटकायला. रोज सकाळी शाळेत जातांना बोंब. नेहमी उशीरा पोहचतो आणि मार खातो. पण रविवारी मात्र क्रिकेटच्या practice ला सकाळी वेळे आधी हजर. क्रिकेटर बनायाचं आहे न आमच्या सुपुत्राला. आणि इकडे तेंडुलकर च स्पेल्लिंग पण बरोबर येत नाही त्याला…
रोहित – बाबा, आज हवामान काही ठिक दिसत नाही. काय झालं ?
श्यामराव – अरे काही नाही . तेच आपला नेहमीच cyclone
रोहित – नाव काय आहे ?
श्यामराव – टीवी cyclone
रोहित – हम्म वाटलच मला. कुठे आहे सध्या? किती नुकसान झालं ?
श्यामराव – सध्या एक चमचा आणि कपबशी तडाख्यात सापडली आहे. कपबशीची खैर नाही पण चमचा वाचेल. वादळ सध्या बंगालच्या खाडीवर आहे पण लवकरच तुझ्या रूमकड़े वळेल. मला अस वाटतं तू निघायला पाहिजे आताचं.

सुलेखा – ( बाथरूम मधन बाहेर पडताना ) रोहित हे काय आहे ?
रोहित – कपडे
सुलेखा – अच्छा, मग धुवायला कशात टाकायचे असतात ?
रोहित – बादलीत टाकतो मी, दे इकडे.
सुलेखा – मग इकडे ये नालायका. ( रोहित मार खात ..) का … का तुम्हीं लोकं माला त्रास देता. तुझी room बघितली ? किती पसारा आहे ? पांघरुणाची घडी न करता तसाच गेला खेळायला. पुस्तकं अजुन तशीच आहे टेबलावर. रोज़ मी सगळ घर आवरते तरी पून्हा पून्हा तेच करा. तुम्हांला रविवारची सुट्टी पण मला यातनं कधीही सुट्टी मिळणार नाही. मरेपर्यंत मी हेच करत राहणार. आता मात्र सुलेखाचा ताबा सुटतो आणि तिचे डोळे भरून येतात. ती रडक्या स्वरात स्वतःशी काहीतरी पुट्पुट्त किचनमधे निघून जाते. रोहित bathroom मधून रूमकड़े जाताना म्हणतो ‘ बाबा किचनमधे पाउस पडतो आहे, जरा बघाना..’

श्यामराव किचनमधे जातात. सुलेखाचे अश्रु पावसासारखे गळत असतात. तिच्या खांद्यावर हाथ ठेवून म्हणतात ‘ सुलेखा तू का इतका त्रागा करून घेतेस. घेऊ ना आपण नवा टीव्ही. एकदा रोहितची ट्यूशन fees भरली की झालं. अगं आता पुढे दहावीच वर्ष न त्याचं. कुणास ठाउक अजून किती पैसे लागतील? बस एकदा ते होवू दे मग देतो न मी तुला नविन टीव्ही घेउन.’ सुलेखा न बोलता पोहे plate मधे काढते आणि समोर करते. श्यामराव म्हणतात ‘ जळके, काही हरकत नाहीं’. जळके नाहीं ते, नवीन कांदा कापला.
तेवढ्यात रमणीक सेठ दारावर थाप मारतात. ‘नमस्कार श्यामराव’ … ‘अरे आत या ना’… ‘नको नको.. कामावर जायचं आहे, आम्ही धंदेवाला माणस ना. बरं असं ऐकल की तुम्ही नविन टीव्ही घेणार म्हणून? तुमच्यासाठी एक मस्तं deal आहे. आमच्या साळ्याचं दुकान आहे पार्ल्याला. एकदम स्वस्तात मिळेल. फकत २ हजार द्यायचे सुरुवातीला बाकी installment. आता आमचे २ हजार आहे तुमच्याकड़े उधार …. पण कधी मागितला काय ? पण टीव्ही installment वर व्याज लागेल . आम्ही तर तुमच्याकडून कधी व्याज भी घेतला नाहीं.’ हे ऐकून सुलेखा किचन मधन बाहेर येते आणि रमणीकसेठ्च्या हातावर २ हजार रुपये ठेवते. रमणीक आनंदात म्हणतात ‘अरे वाह…मग आजच आणायचा का टीव्ही?’ ‘टीव्हीसाठी गोळा केले होते पण तो आता चालायला लागला आहे म्हणून हे तुमची उधारी चुकवण्यासाठी दिले आहेत’ असे म्हणत सुलेखा किचनमधे निघून जाते. रमणीक निघून जातात पण श्यामराव अजूनही बंद टीव्हीकड़े बघत असतात.

पिंकी रोहितला – ‘दादा ढग दिसत आहेत’
रोहित – कुठे, पुन्हा किचनमधे ?
पिंकी – नाही, ह्यावेळी ते hall मधे जमा झाले आहेत.

- श्रीकांत

———————————————————————
सुलेखा आणि श्यामराव ही पात्रं बहुदा आपल्याला सगळ्याच घरी भेटतील. IT च्या भाषेत सांगायचं म्हंटल तर एखादं Application जर crash झालं तर manager ( सुलेखा) ची होणारी चिडचिड, DEV व QA ( श्यामराव ) च patch work किंवा stress testing, Build आणि Doc team ( रोहित, पिंकी ) चे सल्ले अशी परिस्थिति निर्माण होते पण खरतर application आणि घर किंवा संसार यात खूप फरक आहे. Application मधे गुंता हा coding किंवा testing चा असतो पण घरात मात्र तो गुंता असतो परिस्थितींचा. आणि अश्या परिस्थितींना एकमेकास सहाय्य करुनच तोंड देता येते. काय राव पटतं का आपल्याला ?
आपले सुविचार, भावना आणि प्रतिक्रिया जरुर व्यक्त करा
आपलाच…
- श्रीकांत

बस स्टॉप…

रात्रीचे म्हणा किवा संध्याकाऴचे आठ वाजले होते. महालक्ष्मी स्टेशन समोर असलेल्या बस स्टॉपवर मी बसची वाट बघत होतो. माझ्या डावीकडे एक तरुण उभा होता त्याचे वय असेल साधारण सतरा ते अठरा, आणि तो मोबाइल वर आपल्या मैत्रिणीसोबत बोलत आहे असा मी अंदाज़ घेतला. त्याच्या पोरकट गोष्टींमधे काहीही रस नसल्यामुळे मी माझ लक्ष दुसरीकडे वळवलं. रस्त्यावर जास्त रहदारी नव्हती कारण आज सुट्टी असल्यामुऴे ट्रफिक कमी होतं. समोरच्या बस स्टॉपवर मला एक सुबक ठेंगणी मुलगी दिसली. जशी काय ती मझ्याकडेच बघत आहे असा विचार करुन मी माझी पोझ निटशी केली आणि हाताची घडी करुन आपला संपूर्ण तोल त्या बस स्टॉपच्या लाल खांबावर सोडून एखाद्या हीरोसारखी पोझ दिली. आता बघेल मग बघेल अस करता करता १० मिनिटे निघून गेली तरीही तिने एकदा पण लक्ष दिलं नाही. रागात मी पण माझ लक्ष बाजूच्या होर्डींगकडे वऴवलं . कसल्यातरी मॉलच ते होर्डींग होतं आणि त्यावर बिपाशा बासुचा फोटो होता. ती तरी माझ्याकडे आनंदाने बघत आहे या विचाराने मी खुश झालो. मी जेव्हां माझ लक्ष पुन्हा बस स्टॉपवर केंद्रीत केलं तर तिथे कोणीही नव्हतं. सुबक ठेंगणीचा कुठेही पत्ता नव्हता. हताश होऊन मी पुन्हा त्या होर्डींगकडे बघू लागलो पण यावेऴी डोक्यात काहीतरी वेगऴेच विचार चालले होते.

का बर ती मुलगी निघून गेली, माझा चेहरा तिला आवडला नाही का ? मी तर काही पण टवाऴक्या केल्या नाही मग तरीही बस न येता ती कुठे गेली ? बहुदा तिने लोकल गाठली असेल असा विचार करत असताना माझ लक्ष त्या होर्डींग खाली गेलं. तिथे एक बाई एका लहानशा मुलीला कुशीत घेऊन बसली होती. तिच्या अंगावर मोजकेच कपडे होते आणी समोर जमिनीवर एका कापडावर एक दोन नाणी होती. हे सगऴ बघत असतानाही त्या सुबक ठेंगणीचा विचार माझ्या मनात अजूनही घोऴत होता. अचानक माझे आणि त्या चिमुकल्या पोरीची नजरानजर झाली आणि ती हात समोर करून माझ्याकडे बघत होती. आपण एका भिकारीण आणि तिच्या लहानशा बाऴाकडे किती वेऴापासून बघतो आहे हे माझ्या लक्षात आले आणि मी माझ लक्ष दुसरीकडे वऴवलं. तर बघतो की माझ्या डावीकडे असणारा तरूण माझ्याकडे एकदम रागाने बघतो आहे. मी तिथेच सरऴ उभा झालो व बाजूच्या बाकावर बसलो. तरीही तो तरूण मला खून्नस देत होता.बहुदा माझ त्या भिकारीणकडे टक लावून बघणे त्याला आवडल नसेल. पण त्याला मी कस समजवणार की हा सगऴा घोऴ त्या सुबक ठेंगणीमुऴे झाला. त्याचा विचार सोडुन मी पून्हा त्या चिमुकलीकडे बघितलं तर ती पून्हा हात समोर करून माझ्याकडे बघत होती.त्यावेऴी मला सगऴ्यांचा राग आला आणि का बरं मी इतकया वेऴापासून बसची वाट बघतॊ आहे असा विचार करत मी घड्याऴाकडे बघितलं तर पावणे नऊ झाले होते. आणि बसचा अजूनही पत्ता नव्हता. चिडून मी माझ लक्ष इकडे तिकडे नेलं आणि नेहमीप्रमाणेती चिमुकली माझ्याकडे हात समोर करून बघत होती.

पण ह्यावेऴी नक्की हिचा प्रोबलेम काय असा मी विचार केला आणि तिच्याकडे नीट लक्ष दिलं. तिचे डोऴे हे पाणावलेले होते. इतक अंतर असूनही ते चमकत होते. तिच्या अंगी असणारा “frock” हा तिच्या मोठ्या बहीणीचा असावा असा मी अंदाज लावला. ती एका हाताने आपला उजवा डोऴा पुसत होती आणि तिचा डावा हात अजुनही पुढ़े होता. डोऴे पुसूनही तिच्या डोऴ्यातली गंगा मात्र वाहत होती.पण त्या पाण्याला खऴखऴाट नव्हता. निमूटपणे का असेना ती रडत होती. तिच्या त्या नाजूकश्या पापण्या अजूनही ओल्या होत्या. समोर एकीकडे माझ्याकडे हसत बघणारी बिपाशा होती तर दुसरीकडे रडतं असणारी ही चिमुकली, किती अंतर होत त्या दोघींच्या डोऴ्यात . बिपाशाचे ते सुंदर आयलेशेस लावलेले डोऴे असुन सुध्दा ते त्या चिमुकलीच्या डोऴ्यांपुढ़े ओसाड होते. लहान कापलेले केस, सुंदर मेकप आणि अंगी असलेला शार्ट स्कर्ट असुनही ती या लहान चिमुकलया रडक्या चेहरयापुढ़े ती कमी पडत होती. कारण होते ते डोऴे. त्या चिमुकलीच्या डोऴ्यात तिच्या पोटातली भूख दिसत होती. तर त्या बिपाशाच्या चेहरयात तीची कृत्रीम सुंदरता दिसत होती. किती फरक असतो ना अमिरी आणि गरीबी मधे. ती बिपाशा जरी या विकेंडला जॉन बरोबर ताजमध्ये पाच हजाराचा डिनर करत असेल पण ही चिमुकली मात्र अजूनही त्या पाच रुपयाच्या दूधाची वाट बघत असेल.

हा विचार करत असतांना मला सकाऴी घेतलेल्या पाच रुपयाच्या बिस्किटांच्या पूड्याची आठवण झाली. मी तो लगेच बाहेर काढ़ला आणि त्या चिमुकली कडे बघितलं, तीचा हात अजूनही पुढ़े होता. एका क्षणाचाही विचार न करता मी लगेच रस्ता ओलांडला आणि तो पुडा तिच्या हातावर ठेवला. त्यातल्या काही बिस्किटांकडे बघून तिच्या चेहरयावरच्या त्या अप्रतीम स्माइलचे वर्णन मी आज पण करु शकत नाही. तीने अलगदच एक बिस्किट काढ़लं आणि आपल्या आईला दाखवलं आणि तिने मोठया आनंदाने स्वताःच्या तोंडात टाकल . तिचा तो आनंद बघून मला फार समाधान वाटल आणि माझ्या डोऴ्यातलं पाणी पडण्याच्या आत मी पून्हा माझ्या जागी परतलो . तेवढ़्यात माझ्या डावीकडे असणारया तरुणाने मला एक “chewing gum” गम आफर केलं. ते मी अलगद घेतलं आणि तोंडात टाकलं. यावेऴी मात्र त्याच्या चेहरयावर एक वेगऴीच स्माईल होती.

मी त्या चिमुकलीकडे बघितलं तेव्हा एखादी राजकन्या जेवणाचा आस्वाद घेत आहे अशाप्रकारे ती बिस्किटांचा आस्वाद घेत होती. तेव्हा मला समोर असलेल्या बिपाशाकडे बघून वाईटवाटले. ती जरी आज बालिवूडची नामी अभिनेत्री असली तरी आज माझ्यासाठी तर हीच चिमुकली मोठी अभिनेत्री होती. हे विचारचक्र चालू असताना माझी बस केव्हा आली हे कऴलचं नाही. मी लगबगीने बसमध्ये चढ़लो आणि सिटवर बसलो. माझ लक्ष आताही त्या चिमुकलीकडेच होतं.ते बिस्किट तिला आवडतात कि नाही हे मला बघायच होतं. ऐवढ़्यात मला कोणी तरी हाक मारली ” Can I have a Seat please !!! ” मी लक्ष न देता बाजुला सरकलो आणि बाहेर बघितलं यावेऴी त्या चिमुकलीच्या चेहरयावर वेगऴाच आनंद होता. तिचा हात पूढ़े नसून वरती होता. मी पण तिला हात दाखवला आणि पुढ़े बघितलंतर समोरच्या सगऴ्या सिट रिकाम्या होत्या आणि बाजूला बघितलं तर होती तीच सुबक ठेगंणी

- श्रीकांत

This is first time I am trying my hands on the short stories which are some how different than my regular hindi poetry and its difficult for me to switch from hindi to marathi.. but still i tried my best. I hope you guys will like it

So whats the moral of the story…I tried to explain in my way but whats your thought on this ? Please let me know ….

शब्द माझे ..

शब्दांचं आणि भावनांचं फार जवळचं नातं अस्तं आणि त्यामुळेचं भावना व्यक्त करतानाही शब्दांची गरज़ पड़ते. आपण कितीही प्रयत्न केला तरी शब्दांविना त्या भावना अपुर्या वाटतात. एखाद लहान मूल जेव्हां पहिल्यांदा ‘आई’ किवा ‘बाबा’ असे शब्द उच्चारतो तेव्हां आपल्या किती आंनद होतो कारण त्याच्या त्या भावनांची आपल्या जाणीव होते. किवां कधी अचानक पायाला ठेच लागली की आपल्या तोडून नकळत ‘आईगं’ असे शब्द बाहेर पडतात. याला कारण पण तेच नकळत का होएना आपल्या भावनानंच शब्दांमधे रूपान्तर होतं.

तर अशा माझ्या, तुमच्या आणि कित्येकांचा भावना या ब्लॉग थ्रू व्यक्त करण्याचा निश्चय मी केला आहे. आपल्या रोजच्या आयुष्यातील वेगवेगळे व्यक्ति, प्रसंग, आचार-विचार सवतः च्या शब्दात मांडन्याचा प्रयत्न मी करणार आहे.

तसा मी मुळचा नागपूरकर पण पुणेकरना पटेल अशा शुद्ध मराठीत लिह्न्याचा मी प्रयत्न केला आहे. आशा करतो की माझ्या या प्रयत्नांची चीज़ होईल.

- श्रीकांत

P.S : Please forgive me for the mistakes with the text and grammer and I know its not shudhha marathi but I am trying my best